सशस्त्र लढ्यासाठी लागणाऱ्या पैशाची जुळवाजुळव करण्यासाठी जी. डी. बापू व नागनाथअण्णा यांनी सुरुवातीला साक्री येथील सरकारी खजिना लुटण्याची योजना आखली. परंतु, त्या खजिन्यापेक्षा मोठा खजिना धुळ्याहून नंदूरबारला सर्व्हिस गाडीतून जाणार असल्याची खात्रीशीर माहिती त्यांना मिळाल्याने ऐनवेळी कार्यक्रम बदलला..

    १४ एप्रिल, १९४४ रोजी चिमठाण्याजवळ बापू व अण्णांनी सरकारी खजिना घेऊन जाणाऱ्या सर्व्हिस गाडीच्या रस्त्यावर भांडणाचे नाटक करत दहा गाड्या अडविल्या परंतु, त्यामध्ये खजिना नव्हता. मात्र ११वी गाडी भांडणाचे नाटक करून थांबविण्याचा प्रयत्न केला. ती थांबेना त्यामुळे त्या गाडीत खजिना असल्याची खात्री झाली. ठरलेल्या योजनेप्रमाणे साडेपाच लाखाचा खजिना लुटला. पोलिसांनी पाठलाग केला. पोलिसांच्या गोळीबारात जी. डी. बापूंच्या पिंढरीला गोळी लागून खोल जखम झाली. अशा अवस्थेतही बापू व अण्णा पोलिसांशी प्रतिकार करत निसटले.

    सशस्त्र लढ्याच्या सुरुवातीच्या काळात क्रांतिकारकांच्याकडे भाला, बरची, गोफण, काठी अशी पारंपरिक हत्यारे होती. या हत्यारांचा इंग्रजांच्या आधुनिक शस्त्रांसमोर फारसा उपयोग होणारा नव्हता. इंग्रजांशी पूर्ण तयारीनिशी लढा देण्याचा निर्धार क्रांतिकारकांनी केला. सांगली क्रांतिकारकांच्या गटाकडे हत्यारे होती. त्यांच्याकडून ती मिळविण्याचा प्रयत्न बापू व अण्णा यांनी केला. परंतु, हत्यारे मिळाली नाहीत. म्हणून हत्यारांची जमवाजमव करण्याच्या अनेक योजना जी. डी. बापू व नागनाथअण्णा यांनी आखल्या व यशस्वी केल्या.

    कोल्हापूर संस्थानातील जमीनदार, सरदार, सरंजामदार यांच्याकडे असणाऱ्या बंदुका मिळविल्या वा पळवून आणल्या. सावळज औटपोस्ट व सागाव पोलीस स्टेशन लुटून बंदुका मिळविल्या. तसेच शेणोली पे स्पेशल ट्रेन व धुळे खजिना लुटीतून मिळालेल्या पैशातून पोर्तुगिजांच्या ताब्यात असणाऱ्या गोव्यातून शस्त्रे खरेदी केली.