८ ऑगस्ट १९४२ रोजी गांधीजींनी “आम्ही हिंदुस्थानला स्वतंत्र करू अथवा स्वातंत्र्य मिळविताना मरून जाऊ. आता आम्ही गुलामगिरीत राहू शकत नाही." हा संदेश दिला. तथापि, इंग्रजांनी आंदोलन दडपून टाकण्यासाठी प्रमुख नेत्यांना अचानक पकडून अज्ञात स्थळी बंदीवासात टाकले. त्यामुळे सर्वत्र निषेध मोर्चे निघाले. जी. डी. बापू त्यावेळी पुण्यातील आयुर्वेद कॉलेजमध्ये शिक्षण घेत होते. पुण्यातील निषेध मोर्चात बापूंनी सहभाग घेतला आणि शिक्षण सोडून स्वातंत्र्यचळवळीत भाग घेण्यासाठी आपले गाव गाठले.

    २ सप्टेंबर, १९४२ रोजी तासगाव व १० सप्टेंबर, १९४२ रोजी इस्लामपूर तालुका कचेरीवर काढण्यात आलेल्या मोर्चाचा प्रचार आणि संघटन करण्यात जी. डी. बापू लाड अग्रभागी राहिले. तासगाव व कराड येथील मोर्चे यशस्वी झाले परंतु, वडूज आणि इस्लामपूर येथील मोर्चावर ब्रिटिश पोलिसांनी निशस्त्र मोर्चेकऱ्यांवर गोळीबार केल्याने अनेकजण हुतात्मा झाले.

    स्वातंत्र्याचा लढा तीव्र करण्यासाठी जनतेचा पाठिंबा हवा होता. त्यासाठी जनतेच्या अडीअडचणी सोडविल्या पाहिजेत व त्यांच्या मनामध्ये विश्वास निर्माण केला पाहिजे, अशी भूमिका क्रांतिकारकांनी घेतली. लोकांच्या आशा आकांक्षा पूर्ण करण्याच्या भावनेतून सातारच्या प्रतिसरकारची चळवळ साकार होत गेली.

    त्यावेळच्या सातारा जिल्ह्यातील ५००-६०० खेड्यातून ग्रामसफाई, खादी प्रसार, साक्षरता प्रसार, दारूबंदी, जुगारबंदी, हुंडाबंदी, गांधी पद्धतीने अल्पखर्चात विवाह, अस्पृश्यता निवारण, ग्रंथालयांची स्थापना, एक गाव एक पाणवठा, आदी विधायक उपक्रम हाती घेतले. विधायक कार्यक्रमांमुळे जनतेने सातारच्या क्रांतिकारकांना मोठे पाठबळ दिले. सातारा प्रतिसरकारच्या तुफान सेनेचे सरसेनापती म्हणून जी. डी. बापू लाड यांचे कार्य अतुलनीय असेच म्हणावे लागेल.